هوا را از من بگير,اما

خنده ات را نه.

گل سرخ را از من مگير

سوسني را که مي کاري,

آبي را که به ناگاه

در شادي تو سر ريزمي کند,

موجي ناگهاني از نقره را

که در تو ميزايد.

ازپس نبردي سخت باز مي گردم

با چشماني خسته

که دنيا را ديده است

بي هيچ دگرگوني,

اما خنده ات که رها ميشود

و پروازکنان در آسمان مرا مي جويد

تمامي درهاي زندگي را

به رويم مي گشايد.

عشق من,خندهء تو

در تاريک ترين لحظه ها مي شکفد

و اگر ديدي,به ناگاه

خون من بر سنگفرش خيابان جاريست,

بخند,زيرا خندهء تو

براي دستان من

شمشيري است آخته.

خندهءتو,در پاييز

درکنارهءدريا

موج کف آلوده اش را

بايد برفراز,

ودربهاران,عشق من,

خنده ات را مي خواهم

چون گلي که در انتظارش بودم,

گل آبي,گل سرخ

کشورم که مرا مي خواند.

بخند بر شب

 برروز,برماه,

بخند بر پيچاپيچ

خيابانهاي جزيره,بر اين پسربچه کمرو

که دوستت دارد,

اما آنگاه که چشم مي گشايم ومي بندم,

آنگاه که پاهايم مي روند وباز مي گردند,

نان را,هوا را,

روشني را,بهار را,

ازمن بگير

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنيا نبندم.

پابلو نرودا

عاشقان نقطه پرگار وجودند ولی              عشق داند که در این دایره سرگردانند

به نام خدائی که همین نزدیکیست

سلام.عیدتون مبارک.امیدوارم سال خوبی را در پیش داشته باشید.

این اولین روز شروع وبلاگ ما میباشد.امیدوارم که درکنار هم بتوانیم فضایی پر از عشق و محبت بوجود آوریم.

منتظر ما باشید.